Archive for the ‘αναδημοσίευση’ Category

Εκπαιδευτικοί: Γιατί απεργούμε στις 9 Ιούνη

07/06/2020

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓOYME  ΣΤΙΣ 9 ΙΟΥΝΗ

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ

Το δημόσιο σχολείο δέχεται επίθεση! Πρόκειται για την πλέον αντιδραστική και βίαιη αναδιάρθρωση που επιχειρήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια σε βάρος του δημόσιου χαρακτήρα του σχολείου, η οποία χτυπά απευθείας στην καρδιά των μορφωτικών και εργασιακών δικαιωμάτων, σε μια επιχείρηση προσαρμογής του σχολείου στις ανάγκες της  ελεύθερης αγοράς, με βασικό πολιορκητικό κριό το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ, που κατατέθηκε και οδεύει για ψήφιση στη Βουλή στις 10/6. Ο κόσμος της εκπαίδευσης βρίσκεται για άλλη μια φορά στις επάλξεις για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας και σ΄αυτή τη μάχη δεν υπάρχουν περιθώρια για υποχωρήσεις. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί συμμετείχαν δυναμικά σε μαχητικές διαδηλώσεις το τελευταίο διάστημα οδηγώντας το εκπαιδευτικό κίνημα στην κρίσιμη αναμέτρηση της ΑΠΕΡΓΙΑΣ στις 9 Ιουνίου. Σ΄αυτήν την ΑΠΕΡΓΙΑ δε χωράνε διλήμματα. Το δίλημμα είναι ένα και σαφές: ή δημόσιο σχολείο ή κρανίου τόπος.

Στις 9 ΙΟΥΝΙΟΥ ΑΠΕΡΓΩ 

  • Απεργώ για τα εργασιακά μου δικαιώματα που τσαλαπατήθηκαν βάναυσα, όσο με κρατούσαν φυλακισμένο στην καραντίνα. Γιατί σε μια νύχτα με μετέτρεψαν από εκπαιδευτικό σε ανεκπαίδευτο σκληρά τηλεργαζόμενο που άκουγα από τα ΜΜΕ πόσο τεμπέλης είμαι.
  • Απεργώ γιατί αντιστέκομαι στο αυταρχικό, αναχρονιστικό και αντιδραστικό  πολυνομοσχέδιο που καρατομεί όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αυτό που η κυβέρνηση μας έφερε με το έτσι θέλω μέσα στην καραντίνα σε προσχηματική διαβούλευση και τώρα βρίσκεται προ ψήφισης, σε σικέ συζήτηση στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής.

(more…)

Χορηγίες και εκπαίδευση : το δημόσιο σχολείο στα χέρια της «φιλανθρωπίας» του κεφαλαίου

15/10/2018

Της Γιώτας Ιωαννίδου, μέλους του ΔΣ της ΟΛΜΕ, Παρεμβάσεις ΔΕ

 «Απογοητευτική» χαρακτήρισε  την ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Μαγνησίας που απέρριψε ομόφωνα τη δωρεά του Ιδρύματος Μποδοσάκη στα Γυμνάσια του νομού ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Αξίζει τον κόπο να δούμε ολόκληρη την ανακοίνωση του προέδρου της ΝΔ και να τη σχολιάσουμε.

Ξεκινάμε λοιπόν:

«Είναι πραγματικά απογοητευτική η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Μαγνησίας με την οποία αρνείται μια δωρεά του Ιδρύματος Μποδοσάκη για την ενίσχυση του εξοπλισμού των σχολείων της περιοχής. Διότι επιβεβαιώνει, δυστυχώς, μια φοβική νοοτροπία που θέλει τα σχολεία και τα πανεπιστήμια αποκομμένα από την κοινωνία…..»

Σχόλιο πρώτο: η ΝΔ όταν μιλάει για σύνδεση του σχολείου με την κοινωνία, εννοεί ρητά σύνδεση (τι αθώα, μαγική λέξη! ) με τις επιχειρήσεις και τα ευαγή Ιδρύματά τους. (more…)

Η ενδιάμεση έκθεση του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα την οποία κρύβει, αλλά εφαρμόζει ήδη, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας

19/09/2017

 

Της Συντακτικής Επιτροπής του Σελιδοδείκτη*

 

Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2017 το υπουργείο Παιδείας έχει στα χέρια του την ενδιάμεση έκθεση του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η έκθεση, αν και δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα του ΟΟΣΑ[1], κατά ένα παράξενο τρόπο παραμένει κρυφή από την ελληνική εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς μέχρι τώρα έχουν παρουσιαστεί μόνο επιμέρους πλευρές της μέσω επιλεκτικών διαρροών από τον κυβερνητικό τύπο[2]  ενώ το Υπ. Παιδείας ισχυρίζεται ακόμα και στις επίσημες συναντήσεις του με τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες (ΟΛΜΕ – ΔΟΕ) ότι δεν την γνωρίζει και την αναμένει!

Στο παρόν άρθρο θα επικεντρωθούμε συνοπτικά στους βασικούς άξονες των προτάσεων του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και θα εξετάσουμε στη βάση αυτής της παρουσίασης δύο κρίσιμες -κατά τη γνώμη μας- διαστάσεις, αφενός τον βαθμό συμμόρφωσης του υπουργείου στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του ΟΟΣΑ και αφετέρου τον βαθμό διαφοροποίησης της σημερινής ενδιάμεσης έκθεσης του ΟΟΣΑ, σε σχέση με τις προτάσεις που ο ίδιος είχε καταθέσει το 2011. Οι δύο διαστάσεις ασφαλώς αλληλοδιαπλέκονται κι είναι κρίσιμες για την κατανόηση των γενικότερων πολιτικών σχεδιασμών των αστικών δυνάμεων στο πεδίο του σχολείου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κι ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας ισχυρίζονται ότι ο ρόλος του ΟΟΣΑ είναι απλά συμβουλευτικός κι όχι δεσμευτικός και ταυτόχρονα ότι η νέα έκθεση δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπόψη της τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και την ελληνική κοινωνία μετά το 2015.

Θυμίζουμε ότι η έκθεση ΟΟΣΑ του 2011 αποτέλεσε μια σημαντική τομή για την ελληνική εκπαίδευση. Η εκπαιδευτική πολιτική των κυβερνήσεων από το 2011 και μετά βασίστηκε πάνω στις πολύ συγκεκριμένες, νεοφιλελεύθερης κοπής, προτάσεις του ΟΟΣΑ. Ο εξορθολογισμός του σχολικού δικτύου διαμέσου μαζικών συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολικών μονάδων, η θεσμοθέτηση ανεξάρτητων αρχών αξιολόγησης σχολείων και πανεπιστημίων (ΑΔΙΠΠΔΕ-ΑΔΙΠ), το Π.Δ. 152 για την ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, η αύξηση του διδακτικού ωραρίου, οι διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών και ο νόμος πλαίσιο για τα πανεπιστήμια αποτελούν μερικές μόνο εξειδικεύσεις της έκθεσης ΟΟΣΑ του 2011 για την ελληνική εκπαίδευση. Επομένως, κάθε άλλο παρά  συμβουλευτικό / τεχνοκρατικό ρόλο είχε ο ΟΟΣΑ τα τελευταία 6 χρόνια στη διαμόρφωση της εκπαιδευτικής πολιτικής. (more…)

Συνέδρια ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: ένα κρίσιμο στιγμιότυπο στη μάχη για τη ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος

27/06/2017

της Άννας Μπαχτή, εκπροσώπου των Παρεμβάσεων στο ΔΣ της ΟΛΜΕ,

του Μιχάλη Μιλτσακάκη πρώην εκπροσώπου των Παρεμβάσεων στο ΔΣ της ΔΟΕ

Κανέναν δεν ξαφνιάζει η διαπίστωση πως το εκπαιδευτικό κίνημα ως αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος βρίσκεται σε μία περίοδο βαθιάς κρίσης. Η αποσυσπείρωση από τα σωματεία και η απομάκρυνση από τις συλλογικές διαδικασίες δείχνει να αποκτά «μόνιμα» χαρακτηριστικά κυρίως μετά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η βίαιη εφαρμογή των μνημονίων και των επιδιώξεων του κεφαλαίου από την αυτοαποκαλούμενη «αριστερή» κυβέρνηση έσπειρε την απογοήτευση στον κόσμο της εργασίας, ο οποίος προσδοκούσε τουλάχιστον να «μπει φρένο» στις ακραίες εκδοχές της νεοσυντηρητικής αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση και στο χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων, της περιόδου των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Οι κυρίαρχες δυνάμεις του κυβερνητικού, εργοδοτικού συνδικαλισμού, παλιού και νέου,  ρίχνοντας τα βάρη πολύ εύκολα στους εκπαιδευτικούς που «δεν συμμετέχουν, δεν αντέχουν την απεργία, δεν έρχονται στις Γ.Σ», αρνούνται πλέον να οργανώσουν έστω στοιχειώδεις αμυντικούς αγώνες, απέναντι στα μέτρα που υλοποιούνται. Η ανυποληψία δεν εστιάζεται μόνο στο επίπεδο των τριτοβάθμιων οργανώσεων ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που έτσι και αλλιώς αντιμετωπίζονταν με καχυποψία από τους εκπαιδευτικούς, αλλά και στο επίπεδο των Ομοσπονδιών, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και των πρωτοβάθμιων σωματείων.

Την ίδια στιγμή όμως,  εξαιτίας της ραγδαίας επιδείνωσης των συνθηκών ζωής, των εργασιακών δικαιωμάτων και της κατάστασης του δημόσιου σχολείου, που στο αμέσως επόμενο διάστημα θα πάρει νέα ποιοτικά, αντιδραστικά χαρακτηριστικά, η συζήτηση και η αγωνία στο ευρύτερο  πρωτοπόρο αγωνιστικό κομμάτι της εκπαίδευσης ανοίγει με νέους όρους για το «αν και πως μπορούμε να πάμε αλλιώς». (more…)

Ένα αμερικάνικο ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης

07/05/2017

του Γιώργου Καλημερίδη

Τον περασμένο Νοέμβριο στην πολιτεία της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον δημοψήφισμα για το αν θα έπρεπε να επεκταθούν τα λεγόμενα charter schools. Αν και παράδοξο για τα ελληνικά δεδομένα να γίνεται δημοψήφισμα για ζητήματα εκπαιδευτικής πολιτικής, το συγκεκριμένο δημοψήφισμα πήρε μεγάλες πολιτικές διαστάσεις, φτάνει να αναλογιστούμε ότι ψήφισαν περίπου 3.5 εκατομμύρια άνθρωποι και ξοδεύτηκαν 40 εκατ. δολάρια για την εκλογική καμπάνια των δύο αντίπαλων στρατοπέδων που είναι και το υψηλότερο ιστορικά για τη συγκεκριμένη πολιτεία. Το ερώτημα, αν και παραπλανητικό, καθώς δεν αφορούσε συνολικά την πολιτική απέναντι στα charter schools, αλλά τη δημιουργία ή όχι 12 καινούριων charters, μετατράπηκε σε μια συνολική πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των υποστηρικτών της επιχειρηματικής δράσης στα σχολεία και των εκπαιδευτικών σωματείων και των συλλογικοτήτων που υπερασπίζονται το δημόσιο σχολείο και βλέπουν τη μόρφωση ως συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα.

Τα charter schools, δηλαδή σχολεία δημόσιας χρηματοδοτήσης αλλά ιδιωτικού επιχειρηματικού ελέγχου, αποτελούν την αιχμή του δόρατος του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού, ενώ στις ΗΠΑ, ειδικότερα, ισχυρά καπιταλιστικά συγκροτήματα, όπως το  ίδρυμα Melinda & Bill Gates και το Walton Education Foundation είναι βασικοί υποστηρικτές τους. Το γεγονός ότι μεγιστάνες  του κεφαλαίου, των οποίων το εισόδημα ισοδυναμεί συχνά με το ΑΕΠ ολόκληρων χωρών, είναι υποστηρικτές των συγκεκριμένων σχολείων είναι ενδεικτικό των ενδιαφερόντων του κεφαλαίου για το δημόσιο σχολείο και την καπιταλιστική αναδιάρθρωσή του. Αντίστοιχα, σε πολιτικό επίπεδο, το κίνημα των charter schools έχει διακομματική πολιτική υποστήριξη, καθώς και τα δύο τελευταία μεγάλα ομοσπονδιακά εκπαιδευτικά προγράμματα το No Child Left Behind (NCLF) και το Race to the Top των κυβερνήσεων Μπους και Ομπάμα στόχευαν στην επέκταση των συγκεκριμένων σχολείων.

Το αναπάντεχο αποτέλεσμα και η συντριπτική νίκη του ΟΧΙ, των υποστηρικτών δηλαδή του δημόσιου σχολείου,  με 62%,  αποτελεί, από αυτή την άποψη, μια  μεγάλη ήττα των καπιταλιστικών δυνάμεων στις ΗΠΑ στο πεδίο του σχολείου, αλλά και του αμερικάνικου πολιτικού κατεστημένου τόσο της συγκεκριμένης πολιτείας, όσο και ευρύτερα. Μια ήττα που κατά τη γνώμη μας έχει ένα ευρύτερο διεθνές ενδιαφέρον και αξίζει να απασχολήσει λίγο περισότερο τις δυνάμεις εκείνες που μάχονται για την υπεράσπιση του δημόσιου δωρεάν σχολείου για όλα τα παιδιά της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Σε μεγάλο βαθμό, όπως θα ισχυριστούμε και παρακάτω, αποδεικνύεται ότι το σχολείο της αγοράς δεν είναι μια εκπαιδευτική νομοτέλεια και ασφαλώς το εκπαιδευτικό κίνημα στην Ελλάδα δεν είναι απολίθωμα του παρελθόντος, μια συντεχνία με ιδεολογικές αγκυλώσεις που αδυνατεί να παρακολουθήσει το νέο της σχολικής αυτονομίας και της εκπαιδευτικής επιχειρηματικότητας. Εκτός και αν βαφτίσουμε τη Μασαχουσέτη του MIT, του Χάρβαρντ και του Ταφτς διεθνής έδρα του εκπαιδευτικού λαϊκισμού.

Τα δύο στρατόπεδα

Ποιοι όμως συγκρούστηκαν πραγματικά στο δημοψήφισμα της Μασαχουσέτης ; (more…)

Ασφαλιστικό: Οκτώ μύθοι της κυβερνητικής προπαγάνδας

16/01/2016
Στην τέχνη της κυβερνητικής προπαγάνδας μυήθηκαν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ και ανερυθρίαστα σερβίρουν με τη μορφή «ερωταπαντήσεων» την μνημονιακή πολιτική τους, επιχειρώντας να θολώσουν το τοπίο και να εξαπατήσουν τους ασφαλισμένους και τον ελληνικό λαό για το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος, των συντάξεων και των ασφαλιστικών εισφορών τους. Ας δούμε όμως πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχειρεί να περιτυλίξει την βαθιά αντιδραστική και αντεργατική ασφαλιστική ανατροπή που βρίσκεται σε εξέλιξη με την δημοσιοποίηση του προτεινόμενου σχεδίου Κατρούγκαλου.

1ος μύθος: «Βιωσιμότητα και εξορθολογισμός του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης»

«Ποτέ δεν ήταν ορθολογικό και δίκαιο και έχει πάψει και πριν από την κρίση να είναι οικονομικά βιώσιμο», λέει η αιτιολογική έκθεση του σχεδίου Κατρούγκαλου κατά τα πρότυπα του… ΟΟΣΑ. Δε μας λέει όμως η κυβέρνηση πώς φτάσαμε στη σημερινή χρεοκοπία των ταμείων. Ποιοι είναι υπεύθυνοι; Οι ασφαλισμένοι; Οι υψηλές συντάξεις που δίνονται; Οι πρόωρα συνταξιοδοτημένοι; Ας δούμε ορισμένα στοιχεία. Στο ΙΚΑ, το με διαφορά μεγαλύτερο Ταμείο της χώρας, η μέση σύνταξη διαμορφώνεται σε 705 ευρώ. Εάν μάλιστα δούμε τις συντάξεις του ΙΚΑ που αφορούν όσους δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα, τότε η μέση σύνταξη διαμορφώνεται σε 639 ευρώ. Στο ΕΤΑΑ (μηχανικών, δικηγόρων, ιατρών κ.λπ.) η μέση σύνταξη διαμορφώνεται σε 840 ευρώ. Επίσης, το 25% των συνταξιούχων λαμβάνει κάτω από 500 ευρώ. Η μέση επικουρική σύνταξη που δίνει το ΕΤΕΑ διαμορφώνεται σε 181 ευρώ. Τα στοιχεία που συνήθως αποκρύπτονται από τις κυβερνήσεις -και τη σημερινή- την ΕΕ, το κεφάλαιο, δείχνουν ότι οι πραγματικές αιτίες χρεοκοπίας του ασφαλιστικού αφορούν τη σταθερή και για δεκαετίες λεηλασία των αποθεματικών του. Από την εποχή των θαλασσοδανείων έως τις πιο πρόσφατες κλοπές με τα κλεμμένα του PSI (που ήταν 14 δισ. ευρώ), ταδομημένα ομόλογα, το χρηματιστηριακό τζογάρισμα 3,5 δισ. ευρώ, τη γενικευμένη εισφοροδιαφυγή της εργοδοσίας, που υπολογίζεται σε 13 δισ. ευρώ. Αλλά και την υψηλή ανεργία, καθώς κάθε 1% αύξηση ανεργίας προκαλεί απώλειες 0,5 δισ. ευρώ, καθώς και τις άγριες περικοπές των μισθών. Για παράδειγμα, 6 δισ. ευρώ χάθηκαν μόνο το 2011 από τις μειώσεις μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

(more…)

Οι «καλοί μαθητές» και οι… άλλοι

03/06/2015
Του Χρήστου Κάτσικα
Η έρευνα πάνω στον εκπαιδευτικό θεσμό έχει διαπιστώσει ότι η σχολική επίδοση είναι συνάρτηση της κοινωνικής προέλευσης των μαθητευόμενων

Στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» το 1762, ο Ζαν Ζακ Ρουσό τονίζει πως στη «φυσική» κατάσταση οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι και πως οι εγγενείς διαφορές που υπάρχουν στα προσωπικά «χαρίσματα» δεν θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική ισότητα, εφόσον η κοινωνία ανταμείβει τους ανθρώπους σύμφωνα με την αξία τους και όχι σύμφωνα με την καταγωγή και την οικονομική τους κατάσταση.

Σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα, μια «φυσική αριστοκρατία» εμφανίζεται, όταν η κοινωνία καταργεί τα προνόμια που αποτελούν τη βάση της «τεχνητής αριστοκρατίας», μια έκφραση ταυτόσημη με την κληρονομικώ δικαίω αριστοκρατία.

Στα χνάρια του Ρουσό, o Τόμας Τζέφερσον στο Προοίμιο της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας γράφει ότι «όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι», δηλαδή ότι όλοι γεννιούνται με τα ίδια ηθικά και πολιτικά δικαιώματα, απλά είναι προικισμένοι με διαφορετικές-άνισες ικανότητες και προσόντα.

Σύμφωνα με τον Τζέφερσον, κανένα τεχνητό εμπόδιο δεν πρέπει να εμποδίζει τους ανθρώπους να πετύχουν την κοινωνική θέση που τους αξίζει, σύμφωνα με τα χαρίσματά τους.

(more…)


Αρέσει σε %d bloggers: